ترکیه بهندرت بهعنوان تولیدکننده شرابهای مرغوب شناخته میشود. در حالی که برخی با شور و شوق از شرابهای لذیذ فرانسوی میگویند و هزاران پوند برای آنها هزینه میکنند، بازدیدکنندگان ترکیه احتمالاً این کشور را بیشتر با نوشیدنی الکلی ملی آن، راکی، میشناسند که شباهت زیادی به اوزوی یونانی دارد.
بااینحال، در سراسر کشور کشاورزان با دقت و حوصله از تاکستانهای خود مراقبت میکنند. سالها مشاهده و فنونی که نیاکانشان پروراندهاند، به آنها کمک کرده تا از ویژگیهای جغرافیایی و آبوهوایی منطقه به سود خود بهره ببرند؛ بهاینترتیب ترکیه به یکی از ۱۰ کشور برتر تولیدکننده انگور در جهان و از کشورهای پیشرو در صنعت تاکداری تبدیل شده است.
با توجه به اینکه امپراتوری روم در فنون کشت انگور و تولید شراب سرآمد بود و بخش بزرگی از ترکیه پیشتر زیر فرمان امپراتوری بیزانس بود، شنیدن اینکه ترکها شراب سفید، رز و قرمز قابلقبولی تولید میکنند، جای تعجب ندارد. برخی مورخان حتی میگویند اهلیکردن انگور از جنوبشرق این کشور آغاز شده است.
بااینحال، با وجود اینکه پیشینه تاکداری در ترکیه یکی از کهنترینها در جهان است، تولید و بازاریابی شراب این کشور از کشورهای دیگر عقب ماند. هرچند مصرف الکل قانونی است، در کشوری مسلمان محبوبیتی بهاندازه نیمکره غربی ندارد و بیشتر انگورهای تولیدشده در داخل کشور بهصورت میوه سفره و میانوعدههای سالم مصرف میشوند.
بااینحال، در ۹۰ سال گذشته شرابسازان ترکیه که از این واقعیت بهره میبرند که بیش از ۱۰۰۰ گونه انگور در این کشور کشت میشود، رنسانسی در صنعت شراب به راه انداختهاند و اینترنت و تجارت بینالمللی نیز به موفقیت آنها کمک میکند.

Turasan تاکستانی نسلسومی در منطقه آناتولی مرکزی ترکیه است. این تاکستان که از بازیگران اصلی بازار شراب به شمار میرود، در کاپادوکیا قرار دارد؛ منطقهای با تابستانهای خشک و چشماندازهای سنگلاخی که شاید در نگاه اول تولید شرابی عالی را در آن نامحتمل جلوه دهد. بااینحال، این تاکستان در تولید شراب از انگوری بومی به نام امیر تخصص دارد. این انگور سفید که محبوب امپراتوری باستانی هیتی بود و پایتخت آن ۳ ساعت با این منطقه فاصله داشت، در خاک حاصلخیز و آتشفشانی منطقه جان میگیرد و بهسرعت با آبوهوای شبهای سرد و روزهای گرم تابستان سازگار میشود؛ عاملی که به کارخانه شرابسازی Turasan برتری رقابتی در بازار میدهد.
خانواده توکات در منطقه دنیزلی ترکیه، کارخانه شرابسازی پاموک کاله را راهاندازی کردند؛ مجموعهای دیگر که اکنون در نسل سوم اداره میشود. شهرت آنها تا حد زیادی مدیون صادرات حدود ۳۰٪ از محصولاتشان به خارج از کشور است. همچنین در سال ۲۰۱۳، فروشگاههای زنجیرهای Waitrose در بریتانیا در اقدامی غیرمعمول عرضه این شراب را آغاز کرد؛ زیرا بسیاری از مشتریانی که پیشتر تمایلی به فاصلهگرفتن از شرابهای محبوب فرانسوی و اتریشی خود نداشتند، حالا میخواستند سلیقههای تازهای را تجربه کنند. پاموک کاله بخشی از موفقیت خود را مرهون استفاده از تازهترین فناوریهای رایانهای در همه مراحل، از پرورش انگور تا بطریکردن و برچسبزنی، میداند. این کارخانه شرابسازی با برخورداری از مشتریانی وفادار و پایدار در آلمان، بهنظر میرسد موفقیت سه نسل گذشته را ادامه دهد.
تکل، بزرگترین کارخانه شرابسازی ترکیه که اکنون خصوصیسازی شده است، در ابتدا پس از تأسیس جمهوری ترکیه بهعنوان یک مؤسسه دولتی فعالیت خود را آغاز کرد. این مجموعه علاوه بر محصولات دخانی، بزرگترین توزیعکننده نوشیدنیهای الکلی در ترکیه است و فعالیتش فقط به شراب محدود نمیشود. شراب قرمز پرمایهٔ بوزباغ، مشهورترین برند آن، به این دلیل هم شهرت دارد که برخی تاریخنگاران شراب معتقدند منطقهٔ آناتولیِ الازیغ، جایی که انگور مورد استفاده در بوزباغ کشت میشود، زادگاه شراب بوده است. این منطقه به کوه آرارات نزدیک است؛ کوهی که گمان میرود کشتی نوح در آنجا به خشکی نشسته باشد. در روایتهای کتاب مقدس نیز آمده است که نوح در نزدیکی آن تاکستانی کاشت.
بیست درصد از شراب ترکیه در سواحل اژه تولید میشود؛ منطقهای که به تولید شرابهای کلاسیکی مانند مرلو و سووینیون بلان شهرت دارد. یکی از مناطق این ناحیه بهخاطر شرابهای میوهای خود به مقصدی گردشگری تبدیل شده است. شیرینجه، روستایی یونانیتبار که در اصل بهدست بردگان آزادشده از شهر باستانی افسوس بنا شد، از طعم معمول انگور فاصله گرفته و به کشت میوههای دیگری مانند انواع توت، پرتقال و انار روی آورده است. بازدیدکنندگان در کوچههای سنگفرششدهٔ روستا قدم میزنند و سپس برای شرکت در یک جلسهٔ سنتی چشیدن شراب وارد شرابخانهها میشوند؛ پس از آن نیز تشویق میشوند بطریهایی را بهعنوان سوغات بخرند.
بوغازکره، یکی دیگر از شرابهای قرمز مشهور ترکیه، بومی تاکستانهای جنوبشرقی این کشور در نزدیکی رود دجله است. رنگ تقریباً سیاه و طعم پرمایهٔ میوههای قرمز و ادویههای تیره، آن را برای آشپزی و سرو در کنار غذاهای گوشت قرمز و بشقابهای پنیر ایدهآل میکند. صاحبان تاکستانهای ترکیه همچنین این انگور را برای ترکیب با انگورهای دیگر، بهویژه اوکوزگوزو، میپسندند. این شراب با کهنهشدن بهمدت ۱۰ سال، طعمی قویتر پیدا میکند.

شرکت شرابسازی کاواکلیدره با تاکستانهایی به وسعت ۶۴۵ هکتار در ۷ منطقهٔ مختلف، انواع گوناگونی از شراب تولید میکند و ظرفیت ذخیرهسازی سالانهٔ آن ۱۹٫۵ میلیون لیتر است. این آمار گواهی بر اعتبار شرکتی است که پیشینهاش به سال ۱۹۲۹ بازمیگردد؛ زمانی که تاکستانی در آنکارا، پایتخت ترکیه، خریداری کرد. این شرکت در کنار شرابهای محبوبی مانند شاردونه، چانکایا، مرلو و سووینیون بلان، از کشورهای دیگری چون شیلی، ایتالیا و لبنان نیز شراب وارد میکند.
در پایان، هیچ مطلبی دربارهٔ شرابهای ترکیه بدون اشاره به بوزجادا، جزیرهٔ شراب ترکیه، کامل نخواهد بود. شش کارخانهٔ شرابسازی این جزیره در شمال دریای اژه، بهخاطر شراب خوشطعمشان که با فرهنگ غذایی مبتنی بر ماهی این منطقه همراهی دارد، در سراسر کشور مشهورند. گمان میرود تولید شراب در این جزیره از قرن هشتم پیش از میلاد آغاز شده باشد. بازدیدکنندگان برای چشیدن شراب و آشنایی با تاریخ یکی از مهمترین فعالیتهای تجاری ترکیه، یعنی انگورکاری، از کارخانههای شرابسازی جزیره دیدن میکنند.
نکتهٔ کاربردی: اگر به منطقهٔ گالاتا در استانبول سر زدید، فروشگاه شراب بوتیک سنسوس جای فوقالعادهای برای چشیدن شرابهای سراسر کشور است.
