By:
Nezir Can
تا به حال خبری شنیدهاید و با خودتان فکر کردهاید: «تورکیه؟ اشتباه تایپی است؟» آماده باشید، چون قرار است سفری هیجانانگیز را از دشتهای افسونگر آسیای مرکزی تا خیابانهای پرجنبوجوش استانبول امروزی آغاز کنیم و راز تصمیم ترکیه برای تغییر نام خود به تورکیه را بگشاییم.
در سال ۲۰۲۱، دولت ترکیه به رهبری رئیسجمهور رجب طیب اردوغان نامی را معرفی کرد که با بافت غنی فرهنگی این کشور هماهنگ است: تورکیه. اما دلیل این تغییر چه بود؟ کمی هویت، اندکی برندسازی جهانی و تلاشی برای متمایز شدن از پرندهای پردار؛ تورکیه میخواست میراث ملی خود را بازتاب دهد و از اشتباه گرفته شدن نام کشور با نام آن پرنده جلوگیری کند. بههرحال، کشوری با پیشینهای پربار مانند ترکیه شایسته است که نامی متمایز داشته باشد!

حتماً حالا از خودتان میپرسید این سرزمین باشکوه از همان ابتدا چطور به نام یک پرنده شناخته شد؟ واژه انگلیسی «Turkey» احتمالاً از «Turkia» گرفته شده؛ اصطلاحی که اروپاییان برای اشاره به امپراتوری عثمانی به کار میبردند. در مقابل، ترکها همیشه کشورشان را «Türkiye» مینامیدند؛ نامی به معنای «سرزمین ترکها».
با بازپسگیری نام تورکیه، این کشور میخواهد هویت خود را در عرصه جهانی تثبیت کند؛ نامی که یادآور کوچنشینان دلیر، امپراتوریهای قدرتمند و میراثی آمیخته با پایداری و نوآوری است.
این روایت بیش از دو هزار سال پیش آغاز میشود؛ زمانی که واژه «ترک» نخستین بار در اورخوننوشتههای مغولستان به تاریخ پیوست. ترکهای باستان مردمانی کوچنشین بودند که در دشتهای آسیای مرکزی میتاختند و در مسیر خود میراثی درخشان از فرهنگ بر جای میگذاشتند.
با آغاز قرن ششم، موجی از نیروی تازه در دشتها وزیدن گرفت. گوکترکها با صلابت و دلاوری پا به میدان گذاشتند. آنها کوچنشینانی معمولی نبودند؛ امپراتوریساز بودند. گوکترکها با پیوند دادن قبایل گوناگون، امپراتوریای بنا کردند که از سرزمینهای چین امروزی تا اروپای شرقی گسترده بود. میراث آنها تنها به فتوحات محدود نمیشود؛ تجارت و فرهنگ نیز جایگاه مهمی در آن داشت، زیرا راه ابریشم را گشودند و زمینه تبادل میان شرق و غرب را فراهم کردند.
اما با چرخش زمان، گوکترکها از صحنه کنار رفتند و قدرتهای تازهای ظهور کردند. در قرن یازدهم، با ورود سلجوقیان، چشمانداز آناتولی در آستانه تغییری برگشتناپذیر قرار داشت. سلجوقیان که سودای گسترش قلمرو در سر داشتند، به سرزمینی سرازیر شدند که امروز ترکیه مینامیم. آنها با درآمیختن نیروی ترکها و ظرافت فرهنگ ایرانی، موزاییکی غنی پدید آوردند. کاروانسراهایشان در مسیر راه ابریشم ساخته شد و شاهکارهای معماریشان، مانند الحمرا، هنوز گواهی بر آمیزهای نیرومند از فرهنگهاست.
اکنون صحنه برای رویدادی بزرگ آماده بود. آرمان امپراتوریها در گذر قرنها همچون مشعلی دستبهدست شده بود و زمان اوج باشکوه فرارسیده بود: امپراتوری عثمانی. این امپراتوری در اواخر قرن سیزدهم به دست بیلیک کوچکی در آناتولی (شاهزادهنشین) پایهگذاری شد و به قدرتی عظیم تبدیل شد که بر سه قاره گسترده بود. برای شش قرن، امپراتوری عثمانی حلقه پیوند جهان شرق و غرب، آمیزهای از فرهنگها و بستری برای شکوفایی هنر و دانش بود.
اما هر امپراتوری ناگزیر باید با امواج تغییر روبهرو شود. امپراتوری عثمانی پس از افولی تدریجی، پس از جنگ جهانی اول آخرین نفسهایش را کشید. از خاکستر آن، ملتی مدرن و سکولار سر برآورد که مصطفی کمال آتاتورکِ خستگیناپذیر آن را شکل داد. چشمانداز جسورانه و اصلاحات او جمهوری تازهتأسیس ترکیه را به قرن بیستم کشاند و در حالی که پژواک گذشته پرافتخارش را حفظ میکرد، جامهای از مظاهر مدرنیته بر تنش پوشاند.
با ورقخوردن فصلهای جمهوری ترکیه، این سرزمین همچنان در تاریخ غوطهور است؛ آمیزهای تأثیرگذار از سرزندگی کوچنشینی، شکوه امپراتوری و روحیهای تسلیمناپذیر که همچنان سرنوشت آن را شکل میدهد.

امروزه مردمان ترکتبار مجموعهای از فرهنگهای پرجنبوجوش را تشکیل میدهند؛ فرهنگهایی که گسترهشان در قارههای مختلف تنیده شده و میراث زبانی مشترکی غنایشان بخشیده است. با حدود ۱۷۰ میلیون گویشور زبانهای ترکی، تپش کهن استپها همچنان در گوشهوکنار جهان طنینانداز است.
در جمهوری آذربایجان، زبان آذری که از زبانهای ترکی است، زبان اکثریت مردم به شمار میرود. آذربایجان که پیوندهای تاریخی و فرهنگی با ترکیه دارد، آمیزهای پرنشاط از فرهنگهای اروپای شرقی و آسیای مرکزی است. این کشور که به سرزمین آتش شهرت دارد، جایی است که معابد باستانی زرتشتی در کنار معماری مدرن چشمگیر قرار گرفتهاند.
ترکمنستان در آسیای مرکزی، رشته دیگری از تار و پود جهان ترک است. در این کشور، زبان ترکمنی با آهنگ گویشهای کهن اوغوز طنینانداز است و گنجینهای از شگفتیهای تاریخی، از جمله ویرانههای مرو و فرشهای ترکمنی با طرحهای غنی، در انتظار بازدیدکنندگان است.
در ازبکستان، جایی که شهرهای افسانهای جاده ابریشم، سمرقند و بخارا، پابرجا هستند، زبان ازبکی بازتابدهنده میراث تاریخی مردمان این سرزمین بهعنوان بخشی از خانات و امپراتوریهای گوناگون ترک است.
در قزاقستان و قرقیزستان، جایی که استپهای بیکران هنوز روحیه کوچنشینی را در آغوش دارند، زبانهای قزاقی و قرقیزی نوای زبانهای کهن ترکی را با خود دارند.
افزون بر کشورهایی که زبانهای ترکی در آنها رواج دارند، مناطق و جوامعی نیز هستند که این میراث را زنده نگه میدارند. تاتارهای کریمه در اوکراین، اویغورها در استان سینکیانگ چین، مردم گاگائوز در مولداوی و ترکهای قبرس شمالی، هر یک سهمی در شکلگیری موزاییک رنگارنگ جهان ترک دارند.
علاوه بر این، جوامع ترکتبار در سرزمینهایی دور از استپها و جاده ابریشم نیز ریشه دواندهاند. در اروپا، جوامع ترکتبار در آلمان، فرانسه و هلند سنتهای فرهنگی خود را زنده نگه میدارند و در عین حال به غنای بافت فرهنگی اروپا میافزایند. در آمریکای شمالی، ترکتباران آمریکا و کانادا جایگاه ویژهای برای خود ساختهاند، انجمنهای فرهنگی تشکیل دادهاند و به تنوع غنی سرزمینهای میزبانشان کمک میکنند. در استرالیا نیز شمار جامعه ترکتبار افزایش یافته که عمدتاً از مهاجران ترکیه تشکیل شده است.
جوامع ترکتبار دور از وطن فقط به مردمانشان محدود نمیشوند؛ آنها میراثی غنی از هنر، آشپزی، ادبیات و سنت را نیز با خود حمل میکنند. از غذاهای خوشطعم و پرادویه و پژواک شاعرانه اشعار یونس امره و چاگاتای گرفته تا ضربآهنگهای پرشور رقصهای سنتی، روح جهان ترک همچنان بالنده است.
در یک کلام، جوامع ترکتبار دور از وطن همچون سمفونی باشکوهی هستند که طی هزاران سال ساخته شده است؛ نتهایش را بادهای استپ شکل دادهاند، آکوردهایش پژواک امپراتوریها را در خود دارند و ریتمش با تنوع و سرزندگی مردمانش در نوسان است.

وقتی در پهنه گسترده تاریخ سفر کردهایم و با جوامع پرجنبوجوش مهاجران آشنا شدهایم، روشن است که تورکیه چیزی فراتر از یک نام است؛ این نام بازتابی از میراثی غنی و نمادی از آغازهای تازه است. اما بیایید از پژواک گذشته فراتر برویم و به افقهای بیکران امکانها چشم بدوزیم.
تغییر نام، تنها ادای احترام به تاریخ نیست؛ گامی استوار به سوی آینده نیز هست. تورکیه سرشار از ظرفیت است. این کشور با موقعیت جغرافیایی راهبردی خود که پلی میان اروپا و آسیا به شمار میرود، آماده است به حلقهای کلیدی در تجارت و دیپلماسی جهانی تبدیل شود. اقتصاد رو به رشد، استارتاپهای نوآور و منابع غنی آن، زمینه را برای معجزههای اقتصادی فراهم میکنند.
تورکیه در حوزه علم و فناوری نیز روزبهروز بیشتر از ظرفیتهای خود بهره میگیرد. این کشور با جمعیتی جوان و رو به رشد، روحیه کارآفرینی و سرمایهگذاری در پژوهش و توسعه، فرهنگ نوآوری را پرورش میدهد. از پیشرفت در مهندسی هوافضا گرفته تا راهکارهای انرژی پایدار، تورکیه بهتدریج مسیر اقتصاد دانشبنیان را در پیش میگیرد.
از نظر فرهنگی، بافت مدرن تورکیه بهاندازه پیشینه تاریخیاش غنی است. هنر معاصر، موسیقی، سینما و ادبیات این کشور دورهای از شکوفایی دوباره را تجربه میکنند. سریالهای ترکی در سراسر جهان با استقبال گسترده روبهرو شدهاند و صحنه هنری استانبول نیز با گالریها، جشنوارهها و نمایشگاهها رونق دارد.
تورکیه همزمان با تثبیت هویت تازه خود، تعهدی پررنگتر به مسئولیتپذیری جهانی نیز اعلام میکند. این کشور از مشارکت در تلاشهای دیپلماتیک برای حل مناقشهها گرفته تا ایفای نقشی فعال در پایداری محیطزیست، این فرصت را دارد که اثری ماندگار بر امور جهانی بگذارد.
در نهایت، تورکیه با هویت تازهاش در آستانه جهانی سرشار از فرصت ایستاده است. این کشور نهتنها با افتخار به گذشته مینگرد، بلکه با بلندپروازی به آینده چشم دوخته است. تورکیه آماده اوجگرفتن است و آماده است میراث مدرن خود را در کنار میراث کهناش رقم بزند.
پس وقتی از تورکیه سخن میگوییم، بیایید فقط قصههای روزگاران گذشته را بازگو نکنیم؛ از صفحههای نانوشتهای هم بگوییم که در انتظار ثبت ماجراها، نوآوریها و دستاوردهای تازهاند.
تورکیه؛ جایی که گذشته به دیدار حال میآید و در سمفونیای فراتر از قارهها و فرهنگها، آینده را در آغوش میگیرد.
