سالهاست کانال استانبول را بهعنوان بسفر دوم، مسیر کشتیرانی جهانی و منطقهای برای سرمایهگذاری در املاک ساحلی در آینده تبلیغ میکنند. این مقاله بررسی میکند که چرا این ادعاها در بررسی جدی قابل دفاع نیستند. درآمد حاصل از کشتیرانی بسیار ناچیز به نظر میرسد، هزینه ساخت بیش از حد بالاست و ریسکهای زیستمحیطی، اجتماعی و حقوقی بیش از اندازه جدی هستند.