
سازمان جهانی بهداشت (WHO) گزارشی منتشر کرده که نشان میدهد امید به زندگی متوسط در ترکیه به ۷۸٫۶ سال رسیده است. این رقم در مقایسه با سالهای گذشته افزایش چشمگیری داشته است. طبق این گزارش، امید به زندگی زنان در ترکیه ۸۱٫۳ سال و مردان ۷۵٫۹ سال است.
به گفته توفان ناییر، متخصص بهداشت عمومی در دفتر کشوری WHO در ترکیه، این افزایش را میتوان به چند عامل نسبت داد که به بهبود کلی سلامت در ترکیه کمک کردهاند. از جمله این عوامل میتوان به اصلاحات نظام سلامت اشاره کرد که دسترسی به خدمات درمانی باکیفیت را افزایش دادهاند، بهبود شرایط محیطی که از شیوع بیماریهای ناشی از آلودگی کاسته است و ارتقای سواد سلامت که به آگاهی بیشتر و گرایش به سبک زندگی سالمتر انجامیده است.
ناییر توضیح میدهد که دولت ترکیه در سالهای اخیر سرمایهگذاری چشمگیری در بخش سلامت انجام داده و در نتیجه، بیمارستانها و درمانگاههای بیشتری در سراسر کشور تأسیس شدهاند. این اقدام دسترسی ساکنان مناطق دورافتاده به خدمات درمانی را آسانتر کرده و به بهبود کلی سلامت در کشور کمک کرده است.
در مجموع، افزایش امید به زندگی در ترکیه نشاندهنده تلاشهای دولت و متخصصان حوزه سلامت برای بهبود سلامت و رفاه مردم است.
امید به زندگی هنگام تولد، شاخصی آماری است که با در نظر گرفتن خطرهای مرگومیر کنونی، میانگین سالهایی را نشان میدهد که یک نوزاد انتظار میرود زنده بماند. امید به زندگی در ترکیه روندی صعودی داشته و به رقم چشمگیر ۷۸٫۶ سال رسیده است.
تفاوت امید به زندگی میان کشورها تحت تأثیر عوامل متعددی مانند ساختار خدمات سلامت، عادات غذایی، شرایط محیطی، سطح زندگی و کیفیت هواست. در مقایسه با دیگر کشورهای عضو سازمان همکاری و توسعه اقتصادی (OECD) و اتحادیه اروپا، امید به زندگی در ترکیه در سطحی مشابه قرار دارد و میانگین آن حدود ۸۰ سال است.
اسپانیا و ایتالیا دو کشوری در اروپا هستند که مردم در آنها پس از تولد معمولاً طولانیتر از دیگران زندگی میکنند. این تغییر جمعیتی باعث دگرگونی هرمهای جمعیتی شده است، زیرا سهم سالمندان افزایش یافته است. با افزایش امید به زندگی، نیازهای سلامت جمعیت سالمند نیز بیشتر میشود. به همین دلیل، خدمات سلامت خود را با این نیازهای در حال تغییر تطبیق میدهند.
ناییر معتقد است که ترویج سالمندی سالم و فراهمکردن شرایطی که افراد در سالهای پس از بازنشستگی از زندگی باکیفیتی برخوردار باشند، اهمیت زیادی دارد. با این حال، او همچنین اشاره کرده است که شمار بیماریهای غیرواگیر رو به افزایش بوده و این روند بر سالمندی سالم تأثیر منفی میگذارد. اختلالات روانی مانند اضطراب و افسردگی نیز بهعنوان پنجمین بیماری مزمن، در کنار سرطان، بیماریهای قلبی، دیابت و بیماریهای مزمن تنفسی قرار گرفتهاند.